20 november 2008

Zaak-Vanhecke ongrondwettelijk?

Gisteren schreef ik op deze blog dat het gerecht in de zaak-Vanhecke tegen de letter van de grondwet handelt. Het parket van Dendermonde wil EP-lid Frank Vanhecke vervolgen wegens een vermeend racistisch artikel in een VB-blad, waarvan Vanhecke de verantwoordelijk uitgever was. Tot gisteren bleek uit alle beschikbare informatie dat de auteur van het artikel zich bij het gerecht gemeld had. Als de auteur bekend is (en in België woont) kan volgens artikel 25 van de grondwet de uitgever niet vervolgd worden. Het parket wou Vanhecke toch vervolgen en op vraag van minister van justitie Jo Vandeurzen hief het EP hief Vanheckes onschendbaarheid op. Het parket leek zich van de grondwet niets aan te trekken. Ik kon niet anders dan protesteren. Vandaag nuanceert De Standaard het een en ander. Volgens Wim Winckelmans beschikt het parket over aanwijzingen dat de titel en de gewraakte passages van het artikel niet door de 'auteur' geschreven zijn, maar achteraf door iemand anders gewijzigd gewijzigd werden. "Vraag is dan wie de wijzigingen aan het artikel nog heeft aangebracht. Aangezien het gerecht dat nooit heeft kunnen achterhalen, komt het toch nog bij verantwoordelijk uitgever Frank Vanhecke aankloppen, volgens hetzelfde grondwetsartikel waarachter die zich verschuilt", aldus Winckelmans. Nieuwe informatie, dus. In hoeverre het allemaal klopt, kan ik niet beoordelen. Maar mijn bewering dat 'het gerecht de grondwet overtreedt' kan ik nu niet meer hard maken. Daarom heb ik het bericht van gisteren verwijderd. Waarom ik het voor Vanhecke opnam Sinds de zogenaamde 'zwarte zondag' van 1988 is het Belgische establishment in oorlog met het Vlaams Blok/Belang. Omdat ze in het openlijk separatistische discours van het VB de grootste bedreiging voor het voortbestaan van het land zien (zagen?). Rond de partij werd een cordon sanitair gelegd. De andere partijen eisten voor zichzelf het epitheton 'democratisch' op. De heksenjacht op het VB was open. Sindsdien zijn "alle middelen" goed om het VB te bestrijden (een uitspraak van Louis Tobback). Met vereende krachten zetten het Hof, de kerk, de partijen, de vakbonden, de media, het gerecht, een aantal topindustriëlen deze strijd tot vandaag voort. De vervolging van Frank Vanhecke is slechts een zoveelste veldslag in deze vuile oorlog. Je hoeft overigens geen VB-aanhanger te zijn om dit soort onverwkikkelijkheden aan te klagen. Ook Frieda Brepoels (N-VA) noemt de zaak-Vanhecke onverbloemd een 'politiek proces'. Toch blijft het moeilijk om in het heersende klimaat van onverdraagzaamheid openlijk de verdediging van het Vlaams Belang op te nemen. Het zou goed zijn, mochten wat meer mensen uit 'onverdachte hoek' (desnoods ter indekking van zichzelf Voltaire citerend) de hetze tegen het VB aanklagen. Een wat minder verkrampte houding tegenover een mogelijk uiteenvallen van België zou in deze geen kwaad kunnen. Verkrampt nationalisme is geen goede raadgever, en dat geldt ook voor verkrampt Belgisch staatsnationalisme. Ik ben geen separatist in de zin dat ik een onafhankelijk Vlaanderen als een doel op zich zie. Echter, nog veel minder ben ik bereid om aan België vast te houden ten koste van democratie, rechtsstaat en welvaart. Het zal me worst wezen of ik in de staat België, Vlaanderen, Bruvoorde of Zottekensput woon. Mijn enige criteria zijn: respect voor het gelijkheidsbeginsel en democratie; vrijheid, rechtsstaat, vrede en welvaart. Mijn overtuiging is dat een consequente toepassing van de eerste twee criteria, gelijkheid en democratie, volstaat om de andere te garanderen. Democratie volgt dan weer logisch uit het gelijkheidsbeginsel, dat op zijn beurt gegrondvest is op de vaststelling dat er geen verdedigbaar argument bestaat voor een ongelijkheidsbeginsel (zie deze tekst van Jos Verhulst voor een meer filosofische onderbouw van deze redenering). In België staan al deze waarden op de helling. Het meest acuut is de welvaart bedreigd. Ik zie dat als een structureel probleem, dat dus om structurele oplossingen vraagt (daarover ging mijn allereerste artikel op deze blog, dat - in alle bescheidenheid - nog niets van zijn actualiteitswaarde ingeboet heeft). Maar het gebrek aan democratie in België staat zulke structurele oplossingen in de weg. De 'Belgische kwestie' is in de grond niets anders dan een vraag van democratie.

Geen opmerkingen: