01 september 2007

De onverwachte ontknoping van de Belgische crisis

Ceci n'est peut-être pas une fiction... We schrijven eind oktober 2007, meer dan 120 dagen na de verkiezingen. Na drie informateurs, twee formateurs, een ontmijner en een verkenner zit de Belgische regeringsvorming nog altijd muurvast. De koning houdt het bed na een lichte beroerte. Het land zit in het slop. Maar dan verschijnt op de Franse televisie een deus ex machina... In een pas daags vooraf aangekondigde tv-toespraak richt de Franse president S. zich verrassend niet tot de Franse, maar tot de Belgische bevolking. Na een korte schets van de politieke crisis in België komt hij ter zake: "De laatste decennia nam de economische, politieke, culturele en maatschappelijke kloof tussen Vlamingen en Walen gestadig toe. Vandaag lijkt deze kloof niet meer te overbruggen. (...) Tussen Vlaanderen en Wallonië ontbreken de minimale cohesie en de oprechte interesse in het welzijn van de andere bevolkingsgroep die de grondvoorwaarden vormen voor elk samenleven in een gedeeld staatsverband. Om historische redenen behoort Vlaanderen vandaag tot de welvarendste regio's van Europa, Wallonië tot de armste." Nog volgens S. telt het kleine Vlaanderen te weinig schouders om het Waalse welvaartsprobleem nog langer op te vangen. Bovendien slaagt Wallonië er in de huidige Belgische context niet in, hoognodige hervormingen op gang te brengen. "Frankrijk wil niet daadloos toekijken terwijl België langzaam maar zeker uit elkaar valt, in een mogelijk – voor België én Europa – pijnlijk proces met een niet te voorspellen afloop. Laten we de feiten onder ogen zien: België heeft geen toekomst meer." Vervolgens richt S. zich tot de Waalse bevolking: "Waalse vrienden, ik roep u op uw lot in eigen handen te nemen en u bij Frankrijk aan te sluiten. La France vous recevra à bras ouverts!" S. spiegelt de Walen een welvarende toekomst voor: "Voor de Fransen en de francofonie zou de vereniging met Wallonië een onschatbare culturele verrijking betekenen. Frankrijk wil de nodige inspanningen leveren om de Waalse bevolking op weg te helpen naar een meer welvarende toekomst, binnen de Franse natie en binnen Europa", aldus nog de president. Daarop schetst S. zijn visie op het post-Belgische Europa. "Vlaanderen en de Oostkantons moeten in alle vrijheid hun eigen weg kunnen gaan." Voor Vlaanderen betekent dit de onafhankelijkheid, voor het Duitstalig Gewest stelt S. een referendum in het vooruitzicht. Voor Brussel ("historisch een Vlaamse, vandaag in meerderheid een franstalige, maar tegelijk een uitgesproken Europese en cosmopolitische metropool") ziet de Franse president een nieuw statuut weggelegd: Europees Hoofdstedelijk District, naar het voorbeeld van Washington D.C. "Zo kan Brussel uitgroeien tot de volwaardige, viertalige hoofdstad van het eengemaakte Europa. De EU zal vanzelfsprekend de nodige werkingsmiddelen voor Brussel ter beschikking stellen." ... Enzovoort. Als dit scenario vandaag louter fictie is, dan toch vooral omdat het zich nog niet afgespeeld heeft... Is het werkelijk zo ondenkbaar? Op 25 augustus 2007 schreef Alexandre Adler in de sterk bij Sarkozy aanleunende krant Le Figaro: "(...) het dogma van de Franse diplomatie dat Vlaanderen per se een deel van België moet blijven, dient te worden herzien". Tegelijk pleit Adler onomwonden voor de aansluiting van Wallonië ("les Français de Belgique") bij Frankrijk. Hoe lang zouden de Walen hun verkrampte Belgische omhelzing nog volhouden, mochten ze zich welkom weten in de Franse moederschoot? Met de steun van Berlijn en Londen zou een dergelijk plan de meest geopperde argumenten tegen de ontmanteling van België met één beweging van de tafel vegen: de twistappel Brussel, het perspectief van een op zichzelf aangewezen verarmd Wallonië, de vrees van sommige regeringen (Spanje, Groot-Brittannië, Rusland, Turkije...) dat Vlaanderen zich ooit op het zelfbeschikkingsrecht der volkeren zal beroepen. Me dunkt dat de charismatische Franse president-met-een-missie als geen ander in staat is een dergelijke snelle en omzeggens pijnloze Europese oplossing voor het Belgische probleem te helpen doordrukken.

1 opmerking:

Brigant zei

Sarkozy zou het inderdaad moeten doen. Ik heb er alleen mijn twijfels bij en Brussel afstaan zal enkel over mijn koud lijk gebeuren tenzij men mij gaat tegenhouden. Twijfels over het Sarkozy scenario en Wallonië. Ik was gisteren in Edingen bij familie naar aanleiding van de trouw van mijn neef in Juli.
Mijn nonkel en tante zijn beide oorspronkelijk Nederlandstaligen (respectievelijk roots in Lier en in Waregem) maar beiden zijn dermate verfranst dat ze niet langer aanzien kunnen worden als Vlamingen. Ze zijn Belgen en Franstaligen geworden, mijn tegenstanders. Gisteren zijn er dingen gezegd geweest die nogal schokkend waren, vooral van mijn nonkel. Hij is Franstalige geworden door zijn opvoeding in eentalig Franstalig onderwijs in Congo...en die mens heeft last van zware frustaties en rancunes. Een gebeten hond of gewoon angstig dat hij aan de verkeerde zijde van de taalgrens woont en vooral in Franstalige kringen vertoeft. Aanhechting bij Frankrijk kwam er ter sprake: 'Jamais Ni, Sarkozy zal het wel graag willen'. dat was hun gedacht. Misschien kunnen ze dan een très grand duché de Luxembourg vormen zei ik al lachend. Grappig vonden ze het wel, dus dat is ook geen optie.