03 september 2007

Abgeordnetenwatch.de: hoe de Duitse kiezers in ijltempo mondiger worden

Abgeordnetenwatch.de biedt Duitse burgers de mogelijkheid om rechtstreeks en in alle openheid het gesprek met parlementsleden aan te knopen en ze bij hun parlementair werk op de vingers te kijken. Dagelijks telt de site meer dan 10 000 bezoekers. Daaronder ook meer en meer journalisten, die abgeordnetenwatch.de gaandeweg als informatiebron voor politieke verslaggeving ontdekken. Het initiatief ontstond in december 2004 in de deelstaat Hamburg en bestond tot voor kort alleen voor de Bürgerschaft, het Hamburgse parlement. Het succes was echter zo overweldigend dat abgeordnetenwatch.de in december 2006 naar het nationale parlement, de Bundestag, uitgebreid werd. Sindsdien stelden Duitse burgers maar liefst 6700 vragen aan hun verkozenen, gemiddeld meer dan 900 per maand! Maar niet alleen de burgers, ook de parlementsleden zelf doen hun best om er een succes van te maken: de antwoordquote ligt bij 75 %. De twee onderstaande voorbeelden illustreren de werking van de site (*): - Een burger pleit voor vervanging van de schoolplicht door vrije leerkeuze en vraagt Gregor Gysi (Die Linke) naar zijn standpunt hieromtrent. - Christian Ahrendt (FDP) antwoordt op de vraag, hoe hij over de invoering van het referendum in Duitsland denkt. Antwoordstatistieken en thematische zoekfuncties maken het mogelijk, de standpunten van verschillende verkozenen of hun ijver bij het beantwoorden van vragen te vergelijken. Ook kunnen de gebruikers sterke antwoorden als "lezenswaardig" aanbevelen. Maar de site heeft meer te bieden dan alleen vraag-en-antwoord. Naast een profielbeschrijving (bvb. FDP-voorzitter Guido Westerwelle) vinden de burgers er ook informatie over het stemgedrag en de bezoldigde nevenactiviteiten van hun verkozenen. Gefinancierd wordt abgeordnetenwatch.de uitsluitend met publiciteit en giften (naast een beperkte bijdrage van de parlementsleden voor bepaalde functies). In de aanloop naar (deelstaat)verkiezingen vormt kandidatenwatch.de een vergelijkbaar vraag-en-antwoord-platform voor alle opkomende kandidaten. De volgende stap voor abgeordnetenwatch.de is de uitbreiding naar alle zestien Duitse deelstaatparlementen. Sinds begin augustus loopt een campagne om burgers aan te zetten, hun "deelstaat-watch" mee te financieren. Een deelstaat krijgt zijn eigen abgeordenetenwatch zodra er voldoende geld is om de site 90 dagen lang te modereren. (*) naschrift april '08: de twee links hieronder voeren niet meer naar de oorspronkelijke vragen, maar het principe is nog altijd hetzelfde

01 september 2007

De onverwachte ontknoping van de Belgische crisis

Ceci n'est peut-être pas une fiction... We schrijven eind oktober 2007, meer dan 120 dagen na de verkiezingen. Na drie informateurs, twee formateurs, een ontmijner en een verkenner zit de Belgische regeringsvorming nog altijd muurvast. De koning houdt het bed na een lichte beroerte. Het land zit in het slop. Maar dan verschijnt op de Franse televisie een deus ex machina... In een pas daags vooraf aangekondigde tv-toespraak richt de Franse president S. zich verrassend niet tot de Franse, maar tot de Belgische bevolking. Na een korte schets van de politieke crisis in België komt hij ter zake: "De laatste decennia nam de economische, politieke, culturele en maatschappelijke kloof tussen Vlamingen en Walen gestadig toe. Vandaag lijkt deze kloof niet meer te overbruggen. (...) Tussen Vlaanderen en Wallonië ontbreken de minimale cohesie en de oprechte interesse in het welzijn van de andere bevolkingsgroep die de grondvoorwaarden vormen voor elk samenleven in een gedeeld staatsverband. Om historische redenen behoort Vlaanderen vandaag tot de welvarendste regio's van Europa, Wallonië tot de armste." Nog volgens S. telt het kleine Vlaanderen te weinig schouders om het Waalse welvaartsprobleem nog langer op te vangen. Bovendien slaagt Wallonië er in de huidige Belgische context niet in, hoognodige hervormingen op gang te brengen. "Frankrijk wil niet daadloos toekijken terwijl België langzaam maar zeker uit elkaar valt, in een mogelijk – voor België én Europa – pijnlijk proces met een niet te voorspellen afloop. Laten we de feiten onder ogen zien: België heeft geen toekomst meer." Vervolgens richt S. zich tot de Waalse bevolking: "Waalse vrienden, ik roep u op uw lot in eigen handen te nemen en u bij Frankrijk aan te sluiten. La France vous recevra à bras ouverts!" S. spiegelt de Walen een welvarende toekomst voor: "Voor de Fransen en de francofonie zou de vereniging met Wallonië een onschatbare culturele verrijking betekenen. Frankrijk wil de nodige inspanningen leveren om de Waalse bevolking op weg te helpen naar een meer welvarende toekomst, binnen de Franse natie en binnen Europa", aldus nog de president. Daarop schetst S. zijn visie op het post-Belgische Europa. "Vlaanderen en de Oostkantons moeten in alle vrijheid hun eigen weg kunnen gaan." Voor Vlaanderen betekent dit de onafhankelijkheid, voor het Duitstalig Gewest stelt S. een referendum in het vooruitzicht. Voor Brussel ("historisch een Vlaamse, vandaag in meerderheid een franstalige, maar tegelijk een uitgesproken Europese en cosmopolitische metropool") ziet de Franse president een nieuw statuut weggelegd: Europees Hoofdstedelijk District, naar het voorbeeld van Washington D.C. "Zo kan Brussel uitgroeien tot de volwaardige, viertalige hoofdstad van het eengemaakte Europa. De EU zal vanzelfsprekend de nodige werkingsmiddelen voor Brussel ter beschikking stellen." ... Enzovoort. Als dit scenario vandaag louter fictie is, dan toch vooral omdat het zich nog niet afgespeeld heeft... Is het werkelijk zo ondenkbaar? Op 25 augustus 2007 schreef Alexandre Adler in de sterk bij Sarkozy aanleunende krant Le Figaro: "(...) het dogma van de Franse diplomatie dat Vlaanderen per se een deel van België moet blijven, dient te worden herzien". Tegelijk pleit Adler onomwonden voor de aansluiting van Wallonië ("les Français de Belgique") bij Frankrijk. Hoe lang zouden de Walen hun verkrampte Belgische omhelzing nog volhouden, mochten ze zich welkom weten in de Franse moederschoot? Met de steun van Berlijn en Londen zou een dergelijk plan de meest geopperde argumenten tegen de ontmanteling van België met één beweging van de tafel vegen: de twistappel Brussel, het perspectief van een op zichzelf aangewezen verarmd Wallonië, de vrees van sommige regeringen (Spanje, Groot-Brittannië, Rusland, Turkije...) dat Vlaanderen zich ooit op het zelfbeschikkingsrecht der volkeren zal beroepen. Me dunkt dat de charismatische Franse president-met-een-missie als geen ander in staat is een dergelijke snelle en omzeggens pijnloze Europese oplossing voor het Belgische probleem te helpen doordrukken.