06 mei 2007

Sarkozy, Président de la France

Als Sarkozy zijn verkiezingsprogramma daadwerkelijk uitvoert, begint in Frankrijk een tijdperk van ingrijpende binnenlandse hervormingen in werkgelegenheid, migratie, veiligheid en milieu. Meteen verliest België zijn laatste grote ‘bondgenoot’ in de politieke en sociale verstardheid. Ons land blijft eenzaam achter, een navelstarend eilandje van immobilisme tussen maatschappelijk en politiek volop evoluerende buurlanden. Waarom? Omdat de PS van geen verandering wil weten. En omdat de Vlaamse politici te graag aan de macht zijn om de PS van weerwoord te dienen. Net zoals in Frankrijk kunnen alleen de kiezers voor verandering zorgen. (als lezersbrief gepubliceerd in De Standaard, 8 mei 2007)

2 opmerkingen:

Luc zei

Met dit verschil dat de zittende en de verkozen president in Frankrijk wel tot dezelfde partij behoren. En ook de Regering werd gevormd door hetzelfde kamp.

Als er sociale en politiek verstardheid in Frankrijk is dan is dat toch in eerste instantie te wijten aan de machthebbers van het laatste decennium?

De parallel met de macht van de socialisten in België loopt een beetje mank, vind ik.

geert van hout zei

Het was niet mijn bedoeling om de oorzaken van de 'verstarring' in Frankrijk en België te vergelijken. Frankrijk is in mijn ogen in grote mate een 'barricadendemocratie', waar stakende, betogende en geweld plegende belangengroepen vaak nog het laatste woord hebben. België zou ik eerder een 'achterkamerdemocratie' of een 'corporatistische staat' noemen.

Maar uiteindelijk ligt de beslissing om bepaalde hervormingen er al dan niet door te drukken altijd bij politici. Dat betekent dat in Wallonië de PS het laatste woord heeft, in Vlaanderen de CD&V, VLD en SP-A. Als broodnodige hervormingen uitblijven dragen zij (of beter, de beleidsmensen uit die partijen) dan ook de volle politieke verantwoordelijkheid.